Czy po śmierci piekło może być faktycznie wyborem samego człowieka czy też jest karą wymierzoną przez Boga za zło uczynione na ziemi, czyli to Bóg de facto wybiera dla człowieka piekło?

Za tym, że jest to kara wymierzona przez Boga przemawia jedna z głównych prawd wiary „Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobro wynagradza a za zło karze”.

Tym niemniej wiele razy słyszałam od księży, że to człowiek po śmierci sam wybiera piekło, a jeśli je wybiera to znaczy, że tego piekła chce. Nie rozumiem, jak można chcieć piekła i związanego z nim cierpienia.

To tak jakby powiedzieć komuś, kto jest otyły: Jesteś grubasem, bo tego chcesz.

Przykład z grubasem kiepski. Wiele osób jest grubasami bo tego chcą. Bo wiedząc że jadają niezdrowo nie zmieniają swoich nawyków żywieniowych. Bo nie ruszają się i tyją. Bo wolą siedzieć przed komputerem niż pojeździć na rowerze.

A co do wyboru piekła. To niestety tak jest. Człowiek może nie chcieć być z Bogiem.

W chwili śmierci stajesz w prawdzie (albo Prawdzie). Bez domniemywań, wyobrażeń o sobie, bez kłamstw. Czysta żywa prawda. Sąd bez prokuratorów i obrońców, bo nie muszą być. Sam/sama doskonale wiesz jak to z Tobą było, nikt nie musi pokazywać palcem i udowadniać. Pozostaje jedynie w pełni zdanie się na miłosierdzie Boże. Czy będziesz potrafić?

Ktoś może być otyły, bo taką ma konstrukcję organizmu. Może jadać same zdrowe, nisko kaloryczne rzeczy, może być aktywny fizycznie i nic to nie da, nie schudnie (w jakiś znaczny sposób)
Może być także tak że jest nieruchawy, lubiący siedzieć na fotelu, lubi podjadać cały dzień, dużo słodyczy, dużo cukru. I bardzo "chce" być chudy. (specjalnie cudzysłów, bo to jedynie jego deklaracja). Mógłby schudnąć, ale to wymaga wyrzeczeń, aktywności fizycznej, ale "to może jutro". W rzeczywistości odpowiada mu taki stan.

Życie z Bogiem, to życie w Jego blasku, które spala zło. Czy będzie nas stać poddać się temu blaskowi, czy będzie dla nas to nie do zniesienia?

Pawlukiewicz krótko o pikle i pysze
https://www.youtube.com/shorts/QUumNLkqDE0

To oczywiście, nie jest żadna "prawda wiary". To nieudolny, dość lokalny, wist katechetyczny.

Żyjemy po coś lub przechodzimy, zgodnie z podpowiedziami natury, od porodówki do cmentarza. Jeśli żyjemy po coś to należy wiedzieć po co. Dlaczego należy to wiedzieć? By wiedzieć na czym polega formowanie człowieka a następnie formowanie chrześcijanina. Najpierw fundament w postaci człowieczeństwa. Na fałszywym człowieku nie da się zbudować chrześcijanina, ale jego atrapę. Żyjesz w prawdzie o sobie lub iluzji.

Nie uwzględniłaś rodzaju sumienia. Wybory ludzkie kształtują sumienie, to nasze zadanie w życiu: ukształtować sumienie moralne, by wybory były rzeczywiście dobre. Sumienie odwrócone przypisuje dobru inne znaczenie. Wola ludzka jest wyskalowana na dobro i taką podaje informację rozumowi: to jest dobre, więc realizuj to co uznałem za dobre, zwyle dobre dla mnie (np wygodne, nie wymagające zmian u siebie, natura zachęca do życia na autopilocie). Rozum wykoślawia się a nawyki stają się trwałą cechą osobowości czlowieka.

W chwili śmierci człowiek może nie zrozumieć swego błędu. Pokazuje się mu dobro, ale to oznacza, że woli pozostać przy swoim zdaniu. Opisał o BXVI jako brak woli podporządkowania się Bogu i wolę pozostania przy swoich wyborach, które zapewnią mu niezależność. W życiu to wszak działało. Szatan go w tym skutecznie utwierdzał: bądź sobą! Człowiek nie dopuszcza do siebie faktu iluzji. Chce być całkowicie samodzielny. Piekło to chcieć być samym sobą, wynik zamknięcia czlowieka w sobie. Niebo można tylko otrzymać, tak jak piekło można tylko dać sobie. Niebo jest darem. Piekło to osamotnienie tego, który niczego nie chce przyjąć, chce polegać na sobie. Bóg postawił sobie ograniczenie: wola człowieka jest nienaruszalną, bo związana z ludzką godnością, czyli cechą konstytutywną człowieka.

To skojarzenie a nie analogia. Przyjmujesz bowiem definicję otyłości jako choroby na którą człowiek nie ma żadnego wpływu. Tymczasem prawie każda choroba wymaga nie tylko pomocy lekarskiej lub samopomocy (ludzie o określonej wiedzy i motywacji, przyjmujący prawdę o sobie i swej śmiertelnej chorobie), ale wymaga także przeprogramowania swego dotychczasowego myślenia. Człowiek porafi się doskonale oszukiwać, więc zakwestionuje wkład własny. Kiedy rozmawiasz z ludźmi otyłymi to oni nic nie jedzą i nie wiedzą dlaczego lekarz się czepia. To oczywiście obserwacje. Gdy to problem psychiczny i ktoś trafi do psychodietetyka to dostanie przykładowe diety i zalecenie, by z psychiką poradził sobie sam. Nie ruszy się więc przyczyny a skupi się na objawach. To prowadzi do efektu jojo. Różne są przyczyny otyłości i różne metody jej leczenia. Tylko 5% ludzi wychodzi trwale z choroby otyłości, bo nie chcą wkładać w to wysiłku. Gdy zajadany jest stres to należy opanować psychikę. Gdy leptyna nie działa to należy przyjąć do wiadomości, że nikt nie poinformuje grubasa, że się już najadł. Bezpiecznik został wyłączony. Musi to przyjąć do wiadomości, że potrzeba czasu i do chwili wyregulowania gospodarki hormonalnej musi korzystać z zewnętrznej intrukcji.

Bóg nie skazuje człowieka na piekło wbrew woli człowieka. Po prostu rozjeżdżają się tu wizje szczęścia. Nikt nie będzie mnie pouczał o tym jak być szczęśliwym. Człowiek przyjmuje więc erzatz za prawdę. Życie ma więc albo jakiś sens albo żyjemy jak podpowiada nam zwierzęca natura. Zwierzęta są jednak zdeterminowane a człowiek ma wolną wolę i rozum, by z nimi współpracować i z tego zostanie rozliczony pod koniec dnia. Jak wykorzystał swe talenty w tym zakresie? Zobaczy też liczne łaski, które zmarnował. Bóg bowiem cały czas pragnął mu uświadomić iluzję i konsekwencje.

Tylko dlaczego dopiero w chwili śmierci człowiek dostaje łaskę, aby „stanąć w Prawdzie, bez domniemywań, wyobrażeń o sobie, bez kłamstw” czyli wtedy kiedy już jest za późno, żeby w pełni zrozumieć swoje postępowanie i popatrzeć na siebie z dystansu, oczami Boga.

"Ktoś może być otyły, bo taką ma konstrukcję organizmu. Może jadać same zdrowe, nisko kaloryczne rzeczy, może być aktywny fizycznie i nic to nie da, nie schudnie (w jakiś znaczny sposób)" Czyli ktoś może całe życie starać się być dobry, ale nic to nie daje, bo ciągle upada i grzeszy. I nagle przychodzi śmierć, zastaje go w grzechu ciężkim, bez spowiedzi. Czy w takim przypadku jego wcześniejsze starania nie mają znaczenia i trafia do piekła?

"Może być także tak że jest nieruchawy, lubiący siedzieć na fotelu, lubi podjadać cały dzień, dużo słodyczy, dużo cukru. I bardzo "chce" być chudy. (specjalnie cudzysłów, bo to jedynie jego deklaracja). Mógłby schudnąć, ale to wymaga wyrzeczeń, aktywności fizycznej, ale "to może jutro". W rzeczywistości odpowiada mu taki stan." Z kolei ktoś inny lubi grzeszyć, ale z drugiej strony bardzo chce znaleźć się po śmierci w Niebie, na pewno nie chce cierpieć w piekle, więc zakłada, że na pewno wybierze Boga w chwili śmierci. Ma nadzieję, że po śmierci, gdy stanie w blasku Boga to spali się cale jego zło, a Bóg będzie dla niego miłosierny. Czy zatem w takim przypadku trafi do Nieba?

To dlaczego tej prawdy wiary żaden papież oficjalnie nie unieważnił?

A dlaczego ?
nawet św. Siostra Faustyna pisała słowa Jezusa: „Nim przyjdę jako Sędzia sprawiedliwy, otwieram wpierw na oścież drzwi miłosierdzia Mojego”.

Obejrzałam, a raczej przeczytałam, i niestety to porównanie w ogóle do mnie nie trafia.

Po pierwsze: jeśli Bóg stawia kogoś "do kąta" czyli każe po śmierci piekłem, to jest to kara na wieczność, nie na tzw. "pięć minut", i od tego nie ma odwrotu;

Po drugie: jeśli nawet dziecko zostanie postawione przez mamę do konta, a później to dziecko się obrazi i nie będzie chciało z niego wyjść to przecież dziecko nie obraża się na wieczność, tylko na chwilę, a prędzej czy później będzie chciało wrócić do mamy, i co wtedy? Bóg powie, że za późno i nie masz do czego wracać?

Przecież to co Pawlukiewicz mówił, to było tylko dalekie podobieństwo, nie dokładne

jak pisał Mickiewicz:
UPÓR
Pan dotąd miłosiernie patrzy na szatana,
Lecz szatan odwraca się, by nie widział Pana.

https://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0100.htm

Ale jedno z drugim nie koliduje. To może być rozumiane tak, że Bóg jest miłosierny dopóki żyjemy na ziemi, a po naszej śmierci staje się sędzią sprawiedliwym, które za dobro wynagradza a za zło karze.

Chyba właśnie o to chodziło.
Z innych prawd wiary: Łaska Boża jest do Zbawienia koniecznie potrzebna,
albo Jest jeden Bóg. czy też są trzy osoby Boskie
albo też: Syn Boży stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia.
raczej do żadnej z tych prawd wiary nie można się przyczepić.
człowiek czasem (może nie tylko czasem) boi się tej Bożej Sprawiedliwości.

Bóg jest jeden. Musi być limit czasu. Inaczej ktoś wiecznie może pozostać niezdecydowany i masz sinusoidę. Szczęście Wieczne ma cechę trwałości, niezmienności. Gdy ktoś ciągle się waha, raz niby chce jedności z Bogiem, to jednak nie chce, a to nie jest pewien i uważa, że coś innego jest lepsze i to by trwało w nieskończoność, to nie jest Niebo. Niebo jest stabilne i zdecydowane. W Niebie nie ma wahania i niezdecydowania.

Trzeba stwierdzić, że nie ma nic lepszego od Boga i jedności z Nim, umysłem i wolą. Jeżeli ktoś tej jedności nie chce na trwałe, to nie chce Nieba, bo Niebo jest w tej trwałej jedności.

Człowiek taki nie odpowiedział sobie na pytanie kim jest i po co żyje. Nie rozumie, że z wolnością wiąże się odpowiedzialność za czynione wybory. To cecha wielu współczesnych niedojrzałych ludzi, którzy wolności nie przypisują odpowiedzialności. Chęć robienia tego na co mają ochotę traktują jako wolność. Wymagania religijne przyjmują, jeśli nic ich nie kosztują i odrzucają, gdy generują koszty i wysiłek. Swe złe wybory (np współmałżonka) to dla nich wybory Boga: Bóg tak chciał! Nie dostrzegają łaski w zdarzeniach życiowych, bo żyją na zewnątrz siebie. Potem są pytania o to kiedy była łaska? Winny jest Bóg, bo nie wspierał łaską. Wspierał, ale łaską odczytywano jako uciążliwość a powinno być łatwo i przyjemnie. Bóg jest tu podnóżkiem człowieka, role pozamieniane.