Ja oczywiście jak najbardziej zgadzam się z tym że ostateczny los człowieka może się rozstrzygać w chwili śmierci do końca życia.

Nie można jednak powiedzieć że człowiek dokonuje jakiegoś wyboru na sądzie szczegółowym ponieważ ten sąd jest po śmierci.

Za życia tak po śmierci nie.

Poza tym to nie bardzo rozumiem skąd taki ostatnio modne propagowanie tego rzekomego wybierania sobie nieba na sądzie?

Ze względów praktycznych i duszpasterskich wydaje mi się to wręcz bardzo szkodliwe.

Może zachęcać do odkładania nawrócenia do chwili sądu.

Jak najbardziej mogę sobie wyobrazić że jest mnóstwo ludzi którzy po przyjęciu takiej koncepcji powiedzą sobie - co prawda lubię pogrzeszyć, pokraść sobie i pooszukiwać, pocudzołożyć ale w gruncie rzeczy to mam przecież "dobre serduszko" i na pewno na sądzie wybiorę sobie Niebo a teraz hulaj dusza...

I znów powtórzenie tezy. W tej sytuacji pozostaje mi odesłanie do poprzedniej wypowiedzi z cytatami (które, wbrew temu, co napisałeś, mówią także właśnie o tym wyborze).
Nie kształtujemy teologii na podstawie tego, jaka teza byłaby bardziej nośna, a nawet "korzystna duszpastersko".
Być może dla przyczyn o jakich piszesz "korzystniejsza" byłaby teza o okrutnym Bogu (bo ludzie by się bardziej bali i by się nawracali) ale jej głoszenie nie byłoby uczciwe.

Człowieku! We wszystkich cytatach które podałeś mowa jest o tym ze los człowieka decyduje się w chwili śmierci. W chwili śmierci to znaczy za życia a nie po śmierci. Pokaż mi nauczanie Kościoła o tym że to człowiek decyduje o swoim ostatecznym losie na sądzie.

Czekam.

Na czym polega to rzekome okrucieństwo Boga który do końca życia człowieka daje mu szansę na powrót do Siebie?

Teza o rzekomym decydowaniu na sądzie, czyli zgodnie z katechizmem KK po śmierci nie ma podstaw w nauczaniu Kościoła.

Zamiast wykrzykników, pomyśl Skoro los człowieka decyduje się w chwili śmierci, to ona jest właśnie sądem.
Inaczej co się decyduje na sądzie szczegółowym?

Nie pisałem, ze Bog jest okrutny. Nie potrzeba z tym polemiki.

W chwili śmierci to człowiek ma jeszcze możliwość zdecydowania o swoim losie.

Na sądzie otrzymuje zapłatę:

1021 Śmierć kończy życie człowieka jako czas otwarty na przyjęcie lub odrzucenie łaski Bożej ukazanej w Chrystusie 563 . Nowy Testament mówi o sądzie przede wszystkim w perspektywie ostatecznego spotkania z Chrystusem w Jego drugim przyjściu, ale także wielokrotnie potwierdza, że zaraz po śmierci każdego nastąpi zapłata stosownie do jego czynów i wiary. Przypowieść o ubogim Łazarzu 564 i słowa Chrystusa wypowiedziane na krzyżu do dobrego łotra 565 , a także inne teksty Nowego Testamentu 566 mówią o ostatecznym przeznaczeniu duszy 567 , które może być odmienne dla różnych ludzi.

1022 Każdy człowiek w swojej nieśmiertelnej duszy otrzymuje zaraz po śmierci wieczną zapłatę na sądzie szczegółowym, który polega na odniesieniu jego życia do Chrystusa i albo dokonuje się przez oczyszczenie 568 , albo otwiera bezpośrednio wejście do szczęścia nieba 569 , albo stanowi bezpośrednio potępienie na wieki 570

Pod wieczór naszego życia będziemy sądzeni z miłości 571 .

Sztuczne rozróżnienie.
Przecież ta decyzja wynika z całego życia. I to ona determinuje, gdzie pójdziemy.
Obraz grzeszników, którzy nie chcą iść do piekła, ale Bóg ich tam wrzuca "bo jest sprawiedliwy" jest wymarzonym przez diabła obrazem Boga.

Ale do ostatniej chwili życia człowiek ma możliwość nawrócenia nawet jeśli całe jego dotychczasowe życie było złe. Nie wierzysz w to?



Co widzisz niesprawiedliwego w tym że źli nie mogą wejść do Nieba nawet gdyby chcieli to zrobić?

Dokładnie o tym mówię. I ostatecznym momentem jest moment śmierci, kiedy może zadecydować już nie obciążony ograniczeniami dorosłości.
A jednocześnie ta decyzja wynika z tego jak żył - i w tym sensie jest sądem.

To zależy, czy referujesz do pojęcia sprawiedliwości jurydycznej ("każdemu oddać co mu się należy") czy do biblijnej (Bożej) które jest synonimem miłości.
Przy okazji - w paradygmacie sprawiedliwości jurydycznej nikt z nas nie może zostać zbawiony.

To w takim razie nie mów o dokonywaniu wyboru na sądzie bo sąd automatycznie kojarzy się sądem szczegółowym który jest po śmierci a nie w chwili śmierci.

To bardzo mylące i moze wprowadzać w błąd tych którzy to czytaja.



Ale skąd pomysł że nie chcieliby do Nieba po to aby tam zrobić coś złego?

czy to ze tego nie mogą to cos niesprawiedliwego?

Odpowiedź na to pytanie jest w cytatach, jakie podałem. A także w historii Mojżesza na Górze Synaj. Człowiek grzeszny nie jest w stanie wytrzymać bezpośredniej relacji z Nieskończenie Dobrym Bogiem.

Dlaczego?
Przecież chwila śmierci, czyli moment w którym śmierć nadeszła jest już po śmieci. Oczywiście z zastrzeżeniem tego, że po śmierci przecież nie ma czasu. Więc już nic nie jest po tym, czy po tamtym.
Sąd szczegółowy polega na samodzielnej ocenie własnego życia widzianym w Bożym świetle. Jednak do tego konieczna jest decyzja człowieka, czy wybiera Boga, czy się od Niego odwraca. Bóg na siłę nikogo nie zbawia. Zbawiony może zostać tylko ten, kto wybiera zbawienie. Bez miłości do Boga i ludzi nie ma zbawienia.

Wprost przeciwnie. Jak najbardziej jest w stanie. Nawet więcej. Dokonuje się w nim przemiana. W świetle Bożej miłości zaczyna widzieć swoje grzechy. Rozpoczyna się żal, którego owocem jest pragnienie zadośćuczynienia.
Ale aby człowiek stanął w Prawdzie, w Bożym świetle przed Nieskończenie Dobrym Bogiem i dostrzegł całość, musi najpierw przejść przez śmierć. Dopiero po śmierci otwierają się oczy i człowiek widzi wszystko, takim jakie jest.
------------------------------------------------------
Człowiek grzeszny jest w stanie wytrzymać z Nieskończenie Dobrym Bogiem. Ale nie jest w stanie wytrzymać w stanie grzechu. Dlatego zanim nastąpi to bezpośrednie obcowanie musi się oczyścić. Przejść proces oczyszczania, zadośćuczynienie za całe wyrządzone w ciągu życia zło.
Warto wziąć pod uwagę, że każdy człowiek, poza Maryją, jest grzeszny. A niebo jest dla ludzi grzesznych. I po to jest czyściec, aby ci grzeszni mogli dotrzeć do nieba.

JPII podkreślał wiele lat temu, że tragedią współczesnego czlowieka jest brak poczucia grzechu. Takiego człowieka nazywamy psychologicznym. Nawet żal za grzechy odczytywany się w kategoriach pychy. On nie potrafi okazać skruchy, ponieważ myśli w kategoriach psychologicznych. Ktoś zawinił, więc macie mnie takiego jakim jestem. Jak mogłem coś tak głupiego zrobić (pycha).
Jeśli Bóg podchodzi do takiego człowieka z łaską to doprowadza do jego nawrócenia, czyli zmiany myślenia. Jeśli człowiek tylko słyszał o Bogu i widział wiele religii to czuje swą wyższość. Potrafi żyć bez Boga i nie potrzebuje zapchajdziury. Zważ, że współczesny człowiek myśli tak jak bóg, ale Bóg innych religii, czyli mocarz i władca. Mamy do czynienia z zamianą miejsc. Tymczasem Bóg jest najbardziej pokorny i współczesny człowiek odczytuje w tym słabość.
Może wybrać piekło, bo to przedłużenie jego ziemskiego życia, gdy doskonale sobie radził bez Boga. Niektórzy otrzymali zapewnienie, że za oddanie Złemu osiągną wiele profitów ziemskich i pozaziemskich i to się im w życiu ziściło.

Nasze wybory kształtują nasze myślenie. Jeśli Bóg szanuje ludzką wolność to nie zastosuje bombardowania miłością, nie użyje magicznego kluczyka amnezji. Życie na ziemi po coś jest. Gdyby tak nie było to nie byłoby Wcielenia. Bóg przyszedł też do rozumnego człowieka a nie bezrozumnego.

Zgadza się, jeżeli mówimy o tych, którzy CHCĄ być z Bogiem. Ci przejdą przez proces czyśćcowy.
Ale jest pewien pozom grzeszności (czy, jeśli wolimy tam mówić - odrzucenia Boga), w którym człowiek (podobnie jak złe duchy) NIE CHCE być z Bogiem.