Pytanie kontrolne: czy jest to wystarczające do zbawienia?

PeterW na pewno jest to konieczne, tak mówi katechizm Kościoła naszego

"1277 Chrzest jest narodzeniem do nowego życia w Chrystusie. Zgodnie z wolą Pana jest on konieczny do zbawienia, tak jak Kościół, do którego chrzest wprowadza"

Nie o to się pytałem...

Odpowiedziałeś fałszywie, zatem nie mam podstaw.
Wskazałem Ci kierunek.

Janush,

Ten kto jest w Łasce uświęcającej ten należy do Kościoła Katolickiego? Chrzest wprowadza w Łaskę uświęcającą? Chrztów są podane 3 rodzaje. Poza klasycznym też Chrzest Krwi i Chrzest Pokuty. Każdy z tych trzech daje łaskę uświęcającą i wprowadza do Kościoła Katolickiego. Bo Kościół to nie jest budynek z kamienia, ani żaden przedmiot. Jeżeli chodzi o sakramenty to masz napisane:

===
Tomasz z Akwinu

Jak w wypadku samej Osoby Chrystusa człowieczeństwo jest przyczyną naszego zbawienia sprawiając łaskę, przy czym przyczyną główną jest moc Bóstwa; tak samo wypływające z Chrystusa Sakramenty Nowego Zakonu same przez się są PRZYCZYNĄ łaski NARZĘDNĄ, przyczyną jednak główną jest moc Ducha Świętego, który działa w sakramentach.

Pawłowe: „Bóg jest tym, który usprawiedliwia”. A ponieważ wewnętrznym skutkiem wszystkich sakramentów jest usprawiedliwienie, dlatego wydaje się, że sam tylko Bóg sprawia wewnętrzny skutek sakramentu.

W dwojaki sposób może ktoś wywołać jakiś skutek: jako główna przyczyna działająca oraz jako NARZĘDZIE.

W pierwszy sposób sam tylko Bóg wywołuje wewnętrzny skutek sakramentu: już to dlatego, że sam tylko Bóg może wniknąć w duszę, w której dokonuje się skutek sakramentu, a nie można czegoś bezpośrednio zdziałać tam, gdzie się nie jest; już to dlatego, że łaska, która jest wewnętrznym skutkiem sakramentu, jest od Boga, jak to było omówione w Drugiej Części.

Również i znamię, które jest wewnętrznym skutkiem niektórych sakramentów, jest MOCĄ NARZĘDZIOWĄ płynącą od Boga jako od głównej przyczyny działającej.

W drugi sposób także i człowiek może przyczynić się do wywołania wewnętrznego skutku sakramentu, o ile działa jako SZAFARZ [tj. jako ROZUMNE NARZĘDZIE], poniewiaż szafarz i narzędzie oznaczają to samo, bowiem jeden i drugi wykonuje na zewnątrz czynność, ale wewnętrzny skutek osiąga ona mocą głównej przyczyny działającej, którą jest Bóg.

Podobnie, jeśli o kapłanach mówi się, że oświecają Boży lud, to nie w tym znaczeniu, że wlewają łaskę w duszę, lecz w tym, że sprawują sakramenty dające łaskę; jasno to widać z przytoczonych w zarzucie słów Dionizego.

Tego jednak, co jest skutkiem sakramentu, nie wyprasza modlitwa Kościola lub szafarza, ale jest to zasługa męki Chrystusa, której moc, jak już powiedziano, działa w sakramentach.

Jak powiedziano, rzeczy martwe przyczyniają się do wywołania wewnętrznego skutku li tylko jako narzędzia. Podobnie i ludzie, jak już powiedziano, przyczyniaja się do wywołania skutku sakramenitów li tylko jako ich szafarze [tj. jako MYŚLĄCE NARZĘDZIA].
===

Bóg powoduje Łaskę Uświęcającą, nie sakramenty Kościoła same z siebie jako forma "magii". Kapłan nie jest "magiem" i nie ma żadnej mocy. Bóg "umówił się" z ludźmi, że jak będą dokonywać takich słów i takich gestów, mając potocznie mówiąc "status kapłana", a osoba otrzymująca będzie spełniać warunki sakramentu, to wtedy będzie Jahwe osobiście wlewał łaskę w duszę ludzką na 100% pewności. (Katolik ma w to wierzyć)

W innych sytuacjach gdzie takiej "umowy" nie było, nie ma pewności uzyskania Łaski Uświęcającej potrzebnej do zbawienia. Nie ma pewności umówionej, że ktoś otrzyma Chrzest Krwi lub Chrzest Pokuty. A chrzest jest potrzebny do zbawienia. Jednak jeżeli ktoś nie miał realnie bez własnej winy (a nie wymówkami) możliwości – z takich lub innych przyczyn – przyjęcia Chrztu Wody, to wtedy zdaje się, że można liczyć na jeden z dwóch pozostałych. Chrzest Krwi lub Chrzest Pokuty jest równoważny Chrztowi Wody, więc stanowi że ktoś po nim należy do Kościoła Katolickiego.

Analogicznie jest z Sakramentem Pokuty. (potocznie myląco zwanym "spowiedzią", choć spowiedź jest tylko jednym z elementów Sakramentu Pokuty) Jeżeli ktoś nie miał realnie bez własnej winy (a nie wymówkami) możliwości – z takich lub innych przyczyn – przyjęcia sakramentu pokuty przed śmiercią, to wtedy zdaje się, że można liczyć, że otrzyma skutki tego sakramentu (m.in. powrót do łaski uświęcającej) od Boga bezpośrednio.

Jednak tu cały czas mowa jest o sytuacji gdy nie jest to z przyczyny np. lekceważenia dróg standardowych. W sytuacji gdy ktoś ma możliwość korzystania z dróg standardowych, należy korzystać z dróg standardowych. W przeciwnym wypadku można zostać pociągniętym do odpowiedzialności.

To Bóg rządzi Kościołem, a nie Kościół zarządza Bogiem. Jahwe może zdecydować o daniu Łaski uświęcającącej, włączeniu do Kościoła Katolickiego kogo chce, kiedy chce i jak chce, nie tłumacząc się nikomu, ani nie informując jak to będzie robić; i nie potrzebny jest mu ku temu kapłan, ani Jego zgoda, ani standardowe sakramenty. Jezus Jahwe jest Arcykapłanem w Kościele Katolickim, ważniejszym od każdego Papieża, Świętego i Apostoła, i może "przeprowadzać sakramenty" na kim chce, kiedy chce, jak chce, nie pytając się o zgodę kapłanów, ani "nie przestrzegając standardowych procedur sakramentalnych".

"Dziś będziesz ze mną w raju." -> koniec tematu.

Zbawienie dokonuje się przez Łaskę uświęcającą. Kto ma łaskę uświęcającą ten należy do Kościoła Katolickiego, choćby nawet sam nie był tego świadom i nie spędził jednego dnia według formalnego widzialnego członkowstwa Kościoła Katolickiego. Jednak jeżeli jest świadom, że należy przynależeć do Kościoła Katolickiego formalnie i widzialnie, ma taką możliwość, a odmawia świadomie i dobrowolnie, to popełnia grzech śmiertelny, czyli równoważnie niszczy w sobie łaskę uświęcającą.

Oj Barneju chyba nie znasz odpowiedzi na pytanie jak ludzie poza Kościołem są zbawiani poprzez Kościół, bo wymyślasz jakieś dziecinne gierki.

Ale ja poczytałem Katechizm Kościoła i wyczytałem w nim że chrzci się tylko tych którym się głosi ewangelie więc jak Kościół napisał że nie prowadzi ani nie zaleca ewangelizacji dla żydów to żydów nie trzeba chrzcić bo tak myślę że żydzi są zbawiani poprzez Kościół ale poza Kościołem tak jak mówi Barnej tylko sam nie wie jak.

Tak zgadzam się z tobą że Kościół jest tam gdzie Bóg chce może i u Pigmejów jest Kościół i u żydów jest Kościół też dlatego wydaje mi sie że to mówi obojętnie jaką się religię wyznaje bo Bóg wkłada do Kościoła ludzi różnych takich jak chce.
Ja byłem ochrzczony i bierzmowany i chodzę do spowiedzi i na mszę ale wiem że moge nie być zbawiony bo grzeszę a żyd co nie był ochrzczony może być zbawiony bo akurat nie grzeszy i buszmen tez może nie grzeszyć i byc zbawionym.

Nie. To Ty masz fałszywe mniemanie, jak ludzie w Kościele są zbawiani.

Może jak twierdzisz, że coś przeczytałeś, to zacytuj - porozmawiamy. Bo Twoje interpretacje już nie raz okazały fałszywe, Krzysztofie.

1257 "Chrzest jest konieczny do zbawienia dla tych, którym była głoszona Ewangelia i którzy mieli możliwość proszenia o ten sakrament."

Tak więc Kościół ogłaszając dokumentem tej komisji że nie prowadzi ani nie popiera ewangelizacji żydów, moim zadaniem zrobił specjalną furtkę dla żydów by mogli się zbawić bez chrztu, bo "chrzest jest konieczny do zbawienia dla tych, którym była głoszona Ewangelia".

Według mnie Kościół tak zrobił wedle żydów bo wie że oni odrzucają Chrystusa, więc się Kościół nad nimi zmiłował by się zbawili

Więc żydowie będą zbawiani bez chrztu i bez wstępowania do Kościoła tak jak to Barneju powiedziałeś: "zbawienie poprzez Kościół" ale niekoniecznie w Kościele. Więc warunkiem jest trwanie Kościoła w świecie ale nie jest potrzebne wstępowanie od niego, by być zbawionym tak rozumiem naukę Kościoła dziś. I to pisał TS7: "Kto ma łaskę uświęcającą ten należy do Kościoła Katolickiego, choćby nawet sam nie był tego świadom i nie spędził jednego dnia według formalnego widzialnego członkowstwa Kościoła Katolickiego. "

I tutaj się zgadzam z ale zamiast powiedzieć wprost mi wyjaśnić bo ja nie wiem jak to możliwe zbawianie poprzez Kościół ale nie w Kościele, jak to się dzieje to czaisz się z odpowiedzią ale wiem Barneju że sam nie wiesz i Kościół też nie wie ale tak naucza bo tak wierzy.

Tak wokół tematu doskonałe (jak zwykle) kazanie ks Skrzypczaka...

Ps. "Żydzi" (jako naród), albo "żydzi" (jako wyznawcy religii mojżeszowej). NIE "żydowie", bo zacznę reagować. Szanujmy język ojczysty.

Ten fatalny dokument, sprzeczny z innymi dokumentami Koscioła, ma bardzo niską rangę. Ten wątek jest m.in. o tym, że zawiera on błędy, więc nie wiem po co bijesz pianę.

Sorry, ale bzdurzysz.
Ten, kto by wiedział, że Kościół jest prawdziwy (a więc nie był w niezawinionym błędzie) a by do Niego nie wstąpił, nie zostanie zbawiony.
Mówi o tym bardzo ważny, bo soborowy dokument (Konstytucja dogmatyczna o Kościele "Lumen gentium" Sobory Watykańskiego II) takimi słowami:


Na razie zajmij się prostszym pytaniem: w jaki sposób ludzie są zbawiani w Kościele - bo jak dotąd masz błędne mniemanie na ten temat.

Dopowiem wskazując inny poziom. Rozumienie z czegoś wynika. Człowiek rozpoznaje prawdę i fałsz, dobro i zło tylko wówczas, gdy ma moralne sumienie. Jeśli ma sumienie źle ukształtowane przez złe wybory życiowe (np upodobanie do oszukiwania, krętactw, pielęgnowanie urazów...) to znajdzie wytłumaczenie, że Kościół nie jest prawdziwy. Jego rozum nauczył się być nieprawdziwym, więc wola realizuje tę nieprawdę w postaci zlych wyborów i nazywa to dobrem. Faryzeusze i saduceusze to byli ludzie religijni, ale Bóg nazwał ich w Apokalipsie (Listach Jana) swoimi wrogami. To oni prześladowali chrześcijan odcinając się od nich po raz pierwszy na soborze w Jamnie. To byli faryzeusze, bo saduceuszy już nie było.
Tu tkwi błąd człowieka: nie przyjmuje do wiadomości, że ukształtował sobie chore sumienie. Za to ponosi jednak odpowiedzialność, bo filtrem interpretacyjnym jest tu sumienie inne niż moralne czy dobre.
To mamy w tym wątku. Kret udaje kogoś kim nie jest. Żaden katolik nie nazwie Boga Jehową, nawet katolik kulturowy. Na potrzeby kamuflażu użyte jest też określenie żydowie.
Chora logika wynikająca ze źle uformowanego sumienia to nieuleczalna choroba przewlekła. Człowiek leczy ją wprowadzając się w błędne kolo. Za to ponosi odpowiedzialność. Jego więc zbawienie w Kościele czy poza nim jest sprawą wtórną, bo taka osoba będzie miała problem ze zbawieniem nawet wówczas, gdy będzie nominalnym katolikiem, czy nawet pobożnym katolikiem. Faryzeusze to byli ludzie wykształceni i pobożni a byli przez Jezusa traktowani wedle ich sumienia.
Edit
Najpierw poznajemy to co bliższe a potem to co dalsze, najpierw co łatwiesze. potem trudniejsze. To porządek poznania dla rozumu dążącego do prawdy. Najpierw więc należy zatroszczyć się o swe zbawienie a potem o zbawienie innych ludów. Rozbiegany i chaotyczny umysł zajmuje się innymi a nie widzi siebie. Wśród innych ludów obowiązują zasady czasowe. Mamy z tym do czynienia w tym liście. Napisała go siostra zakonna po szkole rabinicznej (6 lat), ukształtowana przez judaizm (za J. Pospieszalskim rozmawiającym z P. Lisickim). W przypadku slabej tożsamości katolickiej przyjmuje się perspektywę tych co kształtowali umysł a traci swoją. Dialog międzyreligijny jest cenny, ale powinien być ukierunkowywany na prawdę. Inaczej to działania pozorowane lub utrata tożsamości przez stronę katolicką.

Czyli Barneju Żydzi wiedzą że Kościół jest prawdziwy czy nie wiedzą, bo jak nie wiedzą to będa zbawiani
takich co wiedzą że Kościół jest prawdziwy ale go nie chcą jest bardzo mało, szatan na przykład i złe duchy, ale chyba więcej niewierzących czy Mahometan czy Żydów mówi że Kościół nie jest prawdziwy więc nie zaciągają winy Barneju więc mogą być zbawiani

Ja wiem jak są zbawiani ludzie którzy są w Kościele ale nie wiem jak są zbawiani ludzie którzy nie są w Kościele a Ty i TS7 mówisz że mogą być zbawiani poza Kościołem ale poprzez Kościół, więc pytam jak, ale nie moge sie od Ciebie doprosić Barneju, byś wyjaśniał jak

List jest podpisany przez Episkopat a nie przez zakonnicę więc trzeba to przyjmować jako bardzo ważną naukę polskich biskupów do której trzeba się stosować a nie wydziwiać czy odrzucać. Święty Jan Paweł II tam jest przytaczany w liście bo to prawda co mówił

List był do opcjonalnego przeczytania (to znaczy można było, albo można było nie czytać)